Urodziła się 29 stycznia 1928 roku w Rzeszotarach. W latach 1948–1952 studiowała filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie wykładali m.in. Juliusz Kleiner, Stanisław Pigoń, Kazimierz Nitsch, Tadeusz Milewski, Zenon Klemensiewicz i jej przyszły mistrz – Witold Taszycki. Po ukończeniu polonistyki zaczęła pracować w zespole opracowującym Słownik polszczyzny XVI wieku, następnie pod kierunkiem prof. W. Taszyckiego w zespole Słownika staropolskich nazw osobowych. W latach 1971–1992 pełniła funkcję kierownika Pracowni Antroponimicznej Instytutu Języka Polskiego PAN. Była współredaktorką Słownika etymologiczno-motywacyjnego staropolskich nazw osobowych (1995–2000). Jest również autorką jednej z jego części (Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego). Najważniejsze indywidualne prace Marii Malec to monografie: Budowa staropolskich złożonych imion osobowych (1971), Staropolskie skrócone nazwy osobowe od imion dwuczłonowych (1982) i Imiona chrześcijańskie w średniowiecznej Polsce (1994).

W latach 1991–2004 pełniła funkcję sekretarza Zarządu Głównego Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. W 1996 roku w ramach Biblioteczki Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego ukazała się jej książka popularnonaukowa O imionach i nazwiskach w Polsce. Tradycja i współczesność.  Jest członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Język Polski” oraz rady naukowej pisma „Onomastica”.

Bibliografia: Aleksandra Cieślikowa, Iwona Nobis, Rozalia Przybytek: Prace naukowe Profesor Marii Malec, „Onomastica” LXI/2, s. 11–26.

Zdjęcie: TMJ